lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. W latach 1936–1938 był słuchaczem Wyższej Szkoły Inżynierii w Warszawie. Następnie został przydzielony do rezerwy personalnej oficerów przy Inspektorze Saperów na stanowisko wykonawcy studiów. Prace fortyfikacyjne wykonywał na terenie Śląska.
W kampanii wrześniowej wziął udział w obronie Warszawy. Walczył na stanowisku dowódcy saperów pododcinka „Południe” (Mokotów). Po kapitulacji załogi stolicy dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w oflagach: XI A Osterode, II A Prenzlau i II C Woldenberg. Był tam współorganizatorem kursów dokształcających i wykładowca przedmiotów technicznych. Po uwolnieniu z niewoli pracował w Stołecznym Przedsiębiorstwie Budowlanym jako inżynier.
Następnie zgłosił się do służby w Wojsku Polskim. 19 września 1945 został przyjęty do służby zawodowej i skierowany do Departamentu Inżynierii i Saperów WP na stanowisko szefa wydziału technicznego. W latach 1948–1951 był na stanowisku dyrektora nauk Oficerskiej Szkoły Inżynierii i Saperów we Wrocławiu. Wniósł wiele nowego w proces dydaktyczny i rozwój bazy szkoleniowej. W 1951 został przeniesiony do organizowanej Wojskowej Akademii Technicznej, gdzie organizował fakultet inżynieryjno-saperski. Był kierownikiem kursu, a następnie zastępcą szefa i szefem Oddziału Naukowo-Badawczego.