Lekcja dotyczy samego Balzaka, który wyrzuca sobie niekiedy zbyt obszerny program, i który jak Savarus mówi o sobie: Boję się żebym nie był już tylko pustym workiem, kiedy nadejdzie dla mnie szczęście.
Anne-Marie Meininger nazywa Alberta „dziełem egocentrycznym”. Wskazuje też na wpływy zmarłego w marcu 1842 roku Stendhala na utwór, szczególnie na zapożyczenia z Pustelni parmeńskiej i Czerwonego i czarnego. Nicole Mozet wskazała w 1970 roku na związki utworu z wczesną powieścią Bazlaka Wan-Chlore, opublikowaną pod pseudonimem w 1825 roku, miesiąc po śmierci siostry Laurencji, poruszającą kwestię sfałszowanych listów i trującego związku matki z córką. Utwór przynosi również obraz życia prowincji, a szczególnie życia politycznego, jest powieścią wyborczą i rodzajem elegii na temat jezior.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Powieść w oryginale w bibliotece Polona
Kategoria:Powieści Honoré de Balzaca Kategoria:Powieści z 1842