Użyte kolory są proste i zdecydowane. Kilkoma muśnięciami pędzla artysta doskonale oddał odblask naczynia stojącego za matką.
Whistler świadomie naśladował w swym obrazie efekt optyczny osiągany dzięki użyciu stereoskopu, popularnemu wówczas przyrządowi optycznemu. Stosując dwa całkowicie odrębne punkty ogniskowe w postaciach matki i córki sprawił, iż niemożliwe jest skupienie uwagi na obu równocześnie. Efekt widzenia stereoskopowego potęguje płytka głębia obrazu. Już w tym wczesnym dziele Whistler osiągnął wizualną intymność pomiędzy formalną strukturą a tematem malowidła. Podczas gdy w większości obrazów tego typu przedstawiane osoby siedzą obok siebie dzieląc się swoją wiedzą muzyczną, w obrazie Whistlera matkę od córki dzieli nieprzekraczalna przepaść wywołana przez dwa oddzielne punkty ogniskowe, stwarzająca wrażenie jakby osamotnienia i izolacji. To poczucie izolacji artysta złagodził akcentując odblaski na szkle obrazów oraz na nogach i pudle fortepianu.
Przypisy
Linki zewnętrzne Obraz na stronie Taft Museum of Art
Kategoria:Obrazy Jamesa McNeilla Whistlera Kategoria:Obrazy w Taft Museum of Art w Cincinnati