Herb Kantakuzen został przyniesiony do Polski w XVII wieku. W herbarzach pojawia się od XVIII wieku, a jako pierwszy opisał go Kasper Niesiecki (jednakże pozbawionego barw tarczy). Anna z rodu Kantakuzenów poślubiła znanego polskiego szlachcica Samuela Kmicica. Kantakuzenowie osiedli też w Rosji, gdzie brali udział m.in. w walce o niepodległość Grecji. Rosyjskiej gałęzi rodziny zatwierdzono w 1865 tytuł książęcy, zaś 2 listopada 1872 nadano im herb złożony oraz prawo do drugiego nazwiska; Sperański. Herb z 1872 przedstawiał w polu czerwonym orła złotego, mającego na piersi tarczę z herbami Komnenów, Angelosów, Paleologów, Kantakuzenów, Mołdawii i Wołoszczyzny. Herby te oddawały rzekome powiązania Kantakuzenów z innymi rodzinami cesarskimi Bizancjum oraz fakt, że migracja ich przodków do Rosji zachodziła przez kraje multańskie. Na potrzeby zatwierdzenia tytułu i nadania herbu sporządzony został wywód przodków począwszy od Michała Kantakuzena, poprzez władców Mołdawii i Wołoszczyzny w XVII i XVIII wieku aż do członków rodu żyjących w XIX wieku w Rosji.