otrzymała stypendium z Funduszu Kultury Narodowej na sześciotygodniowy wyjazd do Wiednia w celu pogłębienia studiów nad epoką Oświecenia. Po powrocie została zatrudniona w Bibliotece Polskiej Akademii Umiejętności jako praktykantka (od 1 kwietnia 1933 do 1 czerwca 1934 r.), a następnie bibliotekarka, by od 28 marca 1934 r. zostać już oficjalnie pracownikiem redakcji PSB.
W czasie II wojny światowej, dzięki biegłej znajomości języka niemieckiego, pracowała jako sekretarka w biurze Monopolu Tytoniowego w Czyżynach (1939–1941) i firmie Universal w Krakowie (1941–1945).
Po wojnie od 1946 r. była członkiem Związku Zawodowego Pracowników Wyższych Uczelni, należała również do Związku Zawodowego Nauczycielstwa Polskiego. Po przerwie w działalności PAU związanej z okupacją niemiecką, w 1947 r. została członkiem Komisji Historycznej PAU. W czerwcu 1947 r. wyszła za mąż za historyka Henryka Wereszyckiego. Po przejęciu PAU przez PAN została w 1953 r. kierownikiem Działu Biograficznego w Zakładzie Dokumentacji Instytutu Historycznego PAN w Krakowie. W 1958 r., gdy wznowiono wydawanie PSB po przerwie w okresie stalinowskim, została sekretarzem redakcji, a w 1976 r. zastępcą redaktora naczelnego. W 1978 r. przeszła na emeryturę.