Księga ta podobnie jak i rękopis w oryginale zawiera opis 166 cudów i łask, które miały miejsce w latach 1661–1802. We wstępie do tej księgi jest zamieszczona krótka historia miasta oraz okoliczności sprowadzenia do Janowa Lubelskiego Dominikanów i objęcia przez nich kościoła i klasztoru. Relacje o cudownych zjawiskach zaczyna autor tej księgi od roku 1645. Następnie, omawiana księga notuje na przestrzeni 141 lat, 166 uzdrowień i łask otrzymanych na tym miejscu przez wiernych. Niektóre opisy cudownych uzdrowień podawane są bez dat. Może dlatego w czasie wizytacji w roku 1807 zapisano wskazania, aby żadne cuda nie były ogłaszane, prócz tych, które są rozpoznane w sposób prawny. W ciągu roku księga notuje od dwóch do trzech cudownych uzdrowień i łask. W niektórych latach jest ich więcej. Według relacji tej księgi najwięcej łask i cudownych uzdrowień otrzymali wierni w latach 1669–1680. zapisano ich wówczas aż 41. Odbiorcami łask byli ludzie różnego wieku i stanu. Wśród nich spotyka się też duchownych. Przy opisie uzdrowień są zwykle podawane nazwiska otrzymującego łaskę lub uzdrowienie, data, niekiedy nazwiska świadków.