W 1947 został skierowany czasowo do Departamentu Personalnego Ministerstwa Obrony Narodowej, gdzie został pomocnikiem kierownika sekcji. W październiku 1950 ukończył Wydział Mechaniczno-Samochodowy Wyższej Szkoły Inżynierskiej im. Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda. Następnie służył w delegaturze Oddziału VIII Technicznego Sztabu Generalnego WP w Instytucie Motoryzacji oraz jako kierownik Stacji Doświadczalno-Badawczej Sprzętu Motoryzacyjnego. W latach 1951–1965 był zastępcą komendanta i komendantem Poligonu (od 1956 – Ośrodka) Naukowo-Badawczego Sprzętu Pancernego i Motoryzacji w Sulejówku. W 1965 kierowany przez niego ośrodek został podniesiony do rangi instytutu pod nazwą Wojskowy Instytut Techniki Pancernej i Samochodowej.
W 1958 ukończył studia wyższe i otrzymał dyplom magistra inżyniera na Wydziale Wojsk Pancernych i Samochodowych Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. W 1967 został doktorem nauk technicznych w Instytucie Podstawowych Problemów Techniki Polskiej Akademii Nauk, a w 1974 doktorem habilitowanym na mocy uchwały Rady Naukowej Wydziału Techniczno-Mechanicznego Politechniki Poznańskiej.