Od 1911 działał w Zagłębiu Dąbrowskim, Lublinie, Łodzi i Radomiu, kierując organizacjami PPS-Lewicy w tych okręgach.

Po wybuchu I wojny światowej w 1914 zmobilizowany do armii rosyjskiej, zorganizował w swojej baterii organizację wojskowo-rewolucyjną, a po rewolucji lutowej i obaleniu caratu w marcu 1917 komitet żołnierski baterii, którego został przewodniczącym. Potem został członkiem komitetu dywizyjnego. W kwietniu 1917 brał udział w zjeździe żołnierzy frontowych w Piotrogrodzie, na którym wystąpił przeciwko polityce Rządu Tymczasowego. W czerwcu 1917 skontaktował się z miejscową wojskową organizacją bolszewicką oraz organizacją PPS-Lewicy. Został wybrany do Komitetu Rewolucyjnego 8 Armii. Uczestniczył w konferencji tego komitetu pod koniec września 1917, na której usunięto z niego eserowców i internacjonalistów (którzy dotąd w nim dominowali) i zmieniono jego charakter na bolszewicki i internacjonalistyczny. Został członkiem redakcji jego pisma „Czerwony sztandar” („Krasnoje znamja”). Był delegatem na Zjazd Wojskowych Polaków 8 Armii i założył w swoim dywizjonie sekcję PPS-Lewicy.