Uczestniczył też jako obserwator w konferencji Narodów Zjednoczonych w Bretton Woods.
11 sierpnia 1945 przestał pełnić funkcje w tych organach pod presją dyplomacji radzieckiej. Po powrocie do Londynu został kierownikiem wydziału spraw zagranicznych MSZ i od 7 kwietnia 1949 do grudnia 1953 stał na czele tego ministerstwa w gabinetach Tadeusza Tomaszewskiego i Romana Odzierzyńskiego. W lutym 1959 Rada Trzech powierzyła Sokołowskiemu możliwość utworzenia gabinetu według Egzekutywy Zjednoczenia Narodowego, czego nie zdołał osiągnąć.
Działał również w Komitecie Obywatelskim Pomocy Uchodźcom Polskim w Wielkiej Brytanii, Stowarzyszeniu Ekonomistów Polskich w Zjednoczonym Królestwie, Instytucie Spraw Międzynarodowych i Instytucie Morskim. Związany również ze Szkołą Nauk Politycznych i Społecznych w Londynie.
Zmarł w Londynie, gdzie został pochowany na Chiswick Cemetery (Block O, class C, gr. 354).
Pierwsze małżeństwo z Marią Łopuchin zakończyło się rozwodem.