W roku 1994 został powołany na stanowisko profesora filozofii i teorii nauki na Uniwersytecie Technicznym w Chemnitz (dawne Karl-Marx-Stadt), pełniąc funkcję twórcy-założyciela Instytutu Filozofii na tej uczelni. Za swe zadanie naukowe uznał syntezę kierunków idealistycznych i materialistycznych. Jego ujęcie filozofii jako wiedzy służącej podstawowej orientacji w świecie, ogłoszone w książce pt. Orientierung Philosophie. Was sie kann, was sie will (Orientacja na filozofię: Co ona może i czego chce; 1998) było w niektórych kręgach zwalczane jako heretyckie. Po przejściu w stan spoczynku w 2005 roku był profesorem wizytującym w Wiedniu i Trydencie. Obecnie mieszka w Münster. Nie należy do żadnego towarzystwa filozoficznego. Punkt ciężkości jego badań to fenomenologia, etyka i antropologia filozoficzna.
Praca naukowa W świata akademicki Fellmann wkroczył w roku 1975 książką pt. Das Vico-Axiom: Der Mensch macht die Geschichte (Aksjomat Vico: to człowiek tworzy historię). Sprzeciwiając się ukształtowanemu przez Heglowską filozofię ducha idealistycznemu ujęciu historii Fellmann interpretuje Nową Naukę Giambattisty Vico w sposób antropologiczno-kulturowy. Wedle tego ujęcia człowiek jest wprawdzie jedynym twórcą historii, nie może jednak kierować jej przebiegiem mocą swej woli i świadomości.