W 1944 po zajęciu Lublina przez Armię Czerwoną i Wojsko Polskie zgłosiła się do pracy w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego jako archiwistka, w którym pracowała do kwietnia 1945.
W 1946 wznowiła studia na Wydziale Nauk Humanistycznych KUL, obroniła pracę dyplomową, uzyskując stopień magistra filozofii w dyscyplinie historia. W 1947 uzyskała stopień doktora filozofii na podstawie rozprawy pt. Parczew w XV–XVIII wieku. Szkic z dziejów osady miejskiej na pograniczu Korony i Wielkiego Księstwa Litewskiego, w 1966 uzyskała stopień doktora habilitowanego, a w 1977 została mianowana profesorem nadzwyczajnym, w 1984 profesorem zwyczajnym.
Od 1947 była asystentką w Katedrze Historii Średniowiecznej KUL. W latach 1949–1954 była dyrektorem Archiwum Państwowego w Lublinie, w latach 1954–1956 była archiwistką w redakcji „Sztandaru Ludu”. W latach 1956–1992 pracowała na Wydziale Humanistycznym UMCS, w Instytucie Historii. Od 1967 pełniła funkcję kierownika Katedry Historii Narodów ZSRR, a następnie Zakładu Historii Europy Wschodniej. Zaliczano ją do najbardziej znanych specjalistów w dziedzinie dziejów Armenii i Ormian w Polsce.