Gdy otrzymał informacje o polskiej ofensywie wydał rozkaz odwrotu, po czym porzucił wojska i uciekł ze sztabem do Wilna. 4 Armia poniosła olbrzymie straty, większość wojsk 4 Armii przekroczyła granicę i w Prusach Wschodnich była internowana. Po odtworzeniu przez Tuchaczewskiego 4 Armii we wrześniu 1920 powierzono mu dalej dowodzenie armią, z zadaniem odbicia Brześcia nad Bugiem z rąk Polaków. Zadania tego nie wykonał − poniósł porażkę, a jego kwatera 26 września 1920 została rozbita. Ponownie opuścił wojsko i udał się na tyły.
Po klęskach na polskim froncie był szefem sztabu Frontu Turkiestańskiego, szefem sztabu Bucharskiej Armii Czerwonej, szefem sztabu Piotrogradzkiego OW.
W 1937 aresztowany za tzw. „antysowiecką agitację”, sądzony i skazany na 8 lat obozu (łagru). Karę odbywał w Komi w Autonomicznej Republice ZSRR. Wypuszczony z łagru 21 października 1943 w związku ze śmiertelną chorobą. Przeżył dwa miesiące.
Rehabilitowany 20 października 1956 r.
Bibliografia J. Odziemkowski Leksykon wojny polsko-rosyjskiej 1919 - 1920 Oficyna Wydawnicza Rytm Warszawa 2004
Kategoria:Radzieccy wojskowi Kategoria:Oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Zmarli w 1943 Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona bolszewicka) Kategoria:Więźniowie radzieckich łagrów Kategoria:Ludzie urodzeni w Nowoczerkasku