Historia Żydów w Libii (hebrajski: טְרִיפּו֗לִיטֵאִים, Tripolitaim) sięga III w. p.n.e., gdy Cyrenajka była pod panowaniem Greków. W czasie II wojny światowej, władze okupujących Libię faszystowskich Włoch nałożyły na ludność żydowską ustawy antysemickie, a następnie wojska nazistowskich Niemiec deportowały część ludności. Po wojnie rozruchy antyżydowskie przyczyniły się do emigracji Żydów. Głównym krajem docelowym był Izrael, choć część Żydów wyemigrowała do Rzymu lub społeczności w Ameryce Północnej. Za rządów Mu’ammara al-Kaddafiego (1969-2011) nastąpiło dalsze pogorszenie sytuacji Żydów, które ostatecznie doprowadziło do emigracji pozostałych osób. Ostatnia osoba narodowości żydowskiej opuściła kraj w 2003 roku.
Starożytność W czasach dominacji greko-romańskiej obszar dzisiejszej Libii odpowiadał zasięgowi ówczesnej Cyrenajki. Żydzi zamieszkiwali ten obszar, a wśród nich wielu, którzy przenieśli się z Egiptu. Cesarz rzymski Oktawian August przyznał społeczności żydowskiej zamieszkującej Cyrenajkę niektóre przywileje. W ówczesnym czasie Żydzi utrzymywali bliskie kontakty ze społecznością w Jerozolimie. Podczas pierwszej wojny żydowsko-rzymskiej, która ogniskowała się w rzymskiej prowincji Judea, doszło również do rewolty w Cyrenie, pod wodzą Jonatana, która została jednak szybko stłumiona.