Po powrocie do Chicago został proboszczem parafii św. Katarzyny ze Sieny i członkiem senatu księży archidiecezji Chicago. Jego książki i artykuły z dziedziny teologii i duszpasterstwa, a także na temat afroamerykańskich katolików były drukowane w czasopismach na całym świecie. Amerykańskie katolickie szkoły i seminaria szeroko stosują jego dzieła jako podręczniki.
28 marca 1995 otrzymał nominację na biskupa pomocniczego St. Louis ze stolicą tytularną Macomades Rusticiana. Sakry udzielił mu ówczesny zwierzchnik archidiecezji Justin Francis Rigali. Jako członek Konferencji Biskupów Amerykańskich zasiada bądź zasiadał jako członek w takich komisjach jak: ds. edukacji, nauki i wartości człowieka, diakonatu stałego, liturgii, tłumaczenia Pisma, ewangelizacji, ekumenizmu, Afroamerykan. 12 grudnia 2000 mianowany ordynariuszem Lake Charles w Luizjanie. Pięć lat później 15 marca 2005 roku przeniesiony został do Belleville w metropolii Chicago. Jego energiczne rządy sprawiły, iż w diecezji nastąpił wzrost powołań kapłańskich. Ma w zwyczaju weekendy spędzać w parafiach, przez co stara się być bliższy swym diecezjanom, pozwala mu to na poznanie problemów zwykłych ludzi. Zaapelował o odnowę duchową kapłanów i wiernych na czas 125 rocznicy powstania diecezji tj.