został członkiem Okręgowego Komitetu Robotniczego PPS w Warszawie. W 1911 r. był przejściowo aresztowany przez dwa miesiące z grupą działaczy PPS, lecz został zwolniony z powodu braku dowodów. Ponownie podjął działalność pod pseudonimem „Ignac”.
Podczas I wojny światowej służył w wywiadzie I Brygady na zlecenie Konstancji Jaworowskiej „Jadwigi”. W ramach Pogotowia Bojowego PPS uczestniczył w połowie 1918 r. w zamachach na agenta Prymusiewicza. Został aresztowany i osadzony w Cytadeli Warszawskiej. Po dwóch miesiącach został wywieziony do Modlina, gdzie przebywał z Walerym Sławkiem. 7 listopada 1918 ponownie przewieziono go do Warszawy, skazując na śmierć. Trzy dni przed wykonaniem wyroku, 11 listopada 1918, uwolniono go.
Po odzyskaniu niepodległości podjął działalność w strukturach PPS, kierując Dzielnicą Powązki. 21 listopada 1918 wybrano go członkiem Tymczasowego Komitetu Wykonawczego Rady Delegatów Robotniczych w Warszawie, potem do 1919 r. był pracownikiem etatowym Warszawskiej Rady Delegatów Robotniczych.