Literał wyliczeniowy – literał reprezentujący w kodzie źródłowym konkretną wartość określonego typu wyliczeniowego. Literały tego rodzaju dostępne są w językach programowania, bądź ich konkretnych implementacjach, w których składni zdefiniowano możliwość posługiwania się wyliczeniowym typem danych.
Programista tworząc kod programu z użyciem typu wyliczeniowego musi zdefiniować taki typ, tj. określić listę wartości, jakie obejmuje definiowany typ wyliczeniowy. W językach programowania przyjęto, że wartości takich typów definiuje się za pomocą identyfikatorów. Z takim identyfikatorem skojarzona zostaje pewna wartość całkowita (dobrana według określonych przez autorów języka programowania reguł, ewentualnie – jeżeli język dopuszcza taką konstrukcję – jawnie przypisana w definicji wartości), która używana jest między innymi w wyrażeniach oraz jest przypisywana i przechowywana w zmiennych typu wyliczeniowego. Jednak wszelkie operacje z użyciem danego typu wyliczeniowego w kodzie źródłowym podczas programowania określane są nie za pomocą skojarzonych wartości liczbowych lecz za pomocą zdefiniowanych wartości wybranego typu wyliczeniowego, tj. za pomocą użytych w definicji typu identyfikatorów.