Naprzeciw niemieckich wojsk stanął Front Zachodni Armii Czerwonej dowodzony przez gen. armii Dmitrija Pawłowa. W skład frontu wchodziły 3., 4. i 10 Armia wzdłuż granicy. 13 Armia trzymana była jako rezerwa naczelnego dowództwa Stawki i wstępnie istniała tylko jako oddział kwatery głównej, bez wydzielonych zadań. Razem radziecki Front Zachodni posiadał 25 dywizji strzeleckich i kawalerii, 13 dywizji pancernych i 7 dywizji zmotoryzowanych.
Jednostki Armii Czerwonej stacjonujące na Białorusi miały za zadanie odpowiedzieć na atak Niemców w sposób jak najbardziej zajadły, prowadząc działania wojenne na terenie Polski okupowanej przez III Rzeszę. Front jednak wykazywał się dużymi niedoborami wzdłuż flanek, co spowodowane było wyznaczeniem linii demarkacyjnej po podziale Polski w 1939 roku. I to właśnie Oberkommando des Heeres (OKH) wykorzystało tę sytuację, odcinając większość sił Frontu Zachodniego Armii Czerwonej od innych jednostek w podwójnym okrążeniu umiejscowionym w rejonie Białegostoku i Nowogródka, znajdującym się na zachód od Mińska.