Argipejowie – starożytny lud rasy mongoloidalnej w czasach Herodota, zamieszkiwał górzyste tereny na pograniczu między Scytami a Issedonami. Dokładna lokalizacja kraju Argipejów nie jest ustalona. Prawdopodobnie zajmowali się górnictwem i handlem.
Argipejowie u Herodota Według relacji Herodota Argipejowie mieli w zwyczaju golenie głów, dlatego zostali nazwani przez historyka „łysymi od urodzenia”, ponadto byli brodaci, mieli płaskie nosy i wydatne żuchwy. Pod względem języka należeli prawdopodobnie do grupy ugryjskiej bądź tureckiej. Nie używali broni, zajmowali się handlem. Przybywający do Argipejów kupcy porozumiewali się z nimi „za pośrednictwem siedmiu tłumaczy i w siedmiu językach”.
Trud, jaki sobie zadawali Grecy, aby nawiązać stosunki z Argipejami, pozwala sądzić, że lud ten mieszkał wzdłuż szlaku handlowego, biegnącego z zachodu od Olbii, wzdłuż Ingułu, następnie przez tereny dzisiejszych Czerkasów i Krzemieńczuka, następnie skręcał na wschód i podążał linią zetknięcia stepów i lasostepów aż do Ałtaju. Przypuszczalnie Grecy poszukiwali złota i wyrobów z tego metalu. Stąd powstała hipoteza, że Argipejowie byli złotnikami i górnikami, dlatego posiadali status nietykalnych.