Prace budowlane prowadzone były pod nadzorem mnicha Yuanchenga. W 1137 roku, w epoce Jin, wzniesiono w północnej części kompleksu Pawilon Mandziuśriego wraz z innym pawilonem poświęconym Samantabhadrze, który jednak został spalony w okresie dynastii Qing (1644–1911).
W 1930 roku Towarzystwo Badań nad Architekturą Chińską rozpoczęło poszukiwania zabytkowych obiektów na terenie całego państwa. W 1937 roku, po siedmiu latach poszukiwań, Liang Sicheng (1901–1972), chiński historyk architektury, dotarł do nieznanej dotąd przez społeczność naukową świątyni, przeprowadził badania i określił, że pochodzi ona z epoki Tang. Liang ustalił okres powstania po tym, jak jego żona odnalazła inskrypcję na jednej z krokwi.
W 2005 roku organizacja Global Heritage Fund (GHF) przy współpracy z pekińskim Uniwersytetem Tsinghua rozpoczęła prace konserwatorskie przy Wielkim Pawilonie Wschodnim, który nie był odnawiany od XVII wieku. 26 czerwca 2009 świątynię wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO wraz z pobliską górą Wutai Shan.