Huck prowadzi życie pozbawionego środków do życia przybłędy. Twain pisze o nim „młodociany parias wioski” („the juvenile pariah of the village”). Opisuje go jako bezczynnego, nieprzestrzegającego prawa, wulgarnego i złego, za co uwielbiają go okoliczne dzieci, a ich matki „szczerze się go boją” („cordially hated and dreaded”).
Huck z natury jest niewinnym chłopcem, potrafi postępować prawidłowo, wbrew panującej w tamtym czasie na Południu Stanów Zjednoczonych teologii i mentalności uprzedzeń. Najlepszym tego przykładem jest decyzja Hucka o pomocy Jimowi, zbiegłemu niewolnikowi, mimo przekonania, że pójdzie przez to do piekła.
Jego wygląd opisany jest w Przygodach Tomka Sawyera. Nosi za duże ubranie, które prawdopodobnie dostał od organizacji dobroczynnej, opisane przez Twaina jako „trzepoczące szmaty”. Miał podarty, zniszczony kapelusz i spodnie podtrzymywane przez tylko jedną szelkę.
Ciotka Toma, Polly, nazywa Hucka „biednym, pozbawionym matki nieszczęśnikiem”. Huck w Przygodach Tomka Sawyera zwierza się Tomowi, że pamięta swoją matkę i nieustanne kłótnie rodziców.