W tym czasie otrzymał Order Łaźni.
Tuż przed wybuchem II wojny światowej został mianowany dowódcą Eskadry Krążowników Liniowych w randze wiceadmirała (Vice-Admiral), z HMS „Hood” jako okrętem flagowym. Na jego pokładzie wziął udział w pierwszych akcjach bojowych wojny na Atlantyku. W 1940 roku, podczas kampanii norweskiej, dowodził eskadrą z pokładu krążownika liniowego „Renown” w starciu z niemieckimi pancernikami „Scharnhorst” i „Gneisenau”, następnie z pokładu pancernika „Warspite” w bitwie z niemieckimi niszczycielami pod Narwikiem, zakończonej rozgromieniem zespołu przeciwnika. Za te akcje został powtórnie wymieniony w sprawozdaniu oraz odznaczony norweskim Orderem św. Olafa. W sierpniu 1940 roku ponownie podniósł swą flagę na „Hoodzie”, pozostając na stanowisku do maja następnego roku.
Odwołany do służby w Admiralicji, w latach 1941–1944 pełnił funkcję Drugiego Lorda Morskiego, Lorda Komisarza oraz szefa personelu. W lipcu 1941 roku został komandorem Orderu Łaźni, w grudniu 1943 roku awansował do stopnia pełnego admirała (Admiral). Po odejściu z Admiralicji w lutym 1944 roku pełnił funkcję komendanta portu w Rosyth.