Został członkiem założycielem powołanego w 1938 Stowarzyszenia „Towarzystwo Budowy Panoramy Plastycznej Dawnego Lwowa”.
Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 roku wszedł w skład konspiracyjnej Rady Narodowej we Lwowie (funkcjonującej przy Służba Zwycięstwu Polski, a potem przy ZWZ) podległej rządowi RP na uchodźstwie (innymi członkami byli Artur Hausner, ks. Józef Panaś, ks. Adam Bogdanowicz, płk dr Jan Szczyrek, Stanisław Wasylewski). W nocy 7/8 marca 1940 aresztowany we Lwowie przez NKWD (m.in. za to, że na swoim oddziale ukrywał gen. Mieczysława Borutę-Spiechowicza). Był osadzony w więzieniu na Zamarstynowie. W lipcu 1940 został zwolniony (przyczyniło się do tego wstawiennictwo prof. Eugeniusza Artwińskiego i doc. Stanisława Laskownickiego) oraz wykonanie przez neigo operacji mózgu sowieckiemu oficerowi).
Od 1941 roku pracował w Warszawie. W 1943 roku został ordynatorem oddziału neurologicznego Szpitala Przemienienia Pańskiego. W 1944 brał udział w powstaniu warszawskim. Po wojnie był organizatorem Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie został profesorem, prodziekanem, kierownikiem Kliniki Neurochirurgicznej.
Zmarł 3 października 1948 roku w Krakowie.