U podstaw całego planu leżało przekonanie dowództwa o wyższości Sił Obronnych Izraela nad wojskami egipskimi. Jednak jego słabością był brak wystarczających informacji wywiadowczych o dyslokacji i sile jednostek egipskich. Plan operacyjny przewidywał przy tym, że marynarka i lotnictwo po raz pierwszy będą prowadzić szeroko zakrojone działania, aby wesprzeć w ten sposób ofensywę lądową. W ten sposób miała to być największa izraelska operacja od początku wojny.
Układ sił Siły arabskie Pod koniec drugiego zawieszenia broni egipski korpus ekspedycyjny w Palestynie składał się z dywizji piechoty dowodzonej przez generała Ahmeda Ali al-Mwawi. Główna kwatera dowództwa znajdowała się w wiosce al-Majdal. Dywizja dzieliła się na trzy brygady, które zostały podzielone na sześć głównych zgrupowań: (1) linię od aj-Majdal na północ do Isdud (włącznie ze zdobytym kibucem Niccanim) obsadziła 2 Brygada (dwa bataliony piechoty) wsparta batalionem sudańskich ochotników. Trzeci batalion stanowił odwód i stacjonował w al-Majdal razem z baterią artylerii. Odcinkiem tym dowodził pułkownik Mahmoud Fahm. (2) linię od al-Majdal do Bajt Dżibrin obsadziła 4 Brygada (cztery bataliony piechoty) dowodzona przez Tawfiqa Mujahid Radwana. Odwód stanowiła kompania czołgów i kompania samochodów pancernych, które mogły być użyte na zagrożonym odcinku frontu.