rzeczowniki dwusylabowe zakończone na -el, -er, -en, np. en ocyckel, ett ovatten. Nie jest to reguła ścisła, istnieją wyjątki, np. en xnyckel, en xsyster rzeczowniki zakończone na -is oraz -iker: en opotatis, en ofanatiker rzeczowniki należące do deklinacji III a zakończone w liczbie mnogiej na -er. W tej grupie przeważają wyrazy obcego pochodzenia z akcentem na ostatnią sylabę. Rzeczawniki te zachowują akcent AT1 również w formie określonej liczby pojedynczej a także w formie określonej liczby mnogiej;
(en) ostudent – stuodenter. (en) obok – oböcker
(en) obond – obönder – obönderna
formy osobowe (czas teraźniejszy i przeszły) czasowników koniugacji II i IV, przy czym bezokolicznik tych czasowników może przyjmować akcent AT2:
att xsäga – osäger
czasowniki zakończone na -era zarówno w bezokoliczniku jak i w formach osobowych: publiocera, stuoderade przymiotniki kończące się na -isk i przysłówki zakończone na -iskt: otypisk, ofaktiskt dni tygodnia: omåndag, otisdag większość wyrazów niezłożonych, w których akcent nie pada na pierwszą sylabę: moodern, eogentlig
Akcent grawisowy right|thumb|Różnica w artykulacji akcentów AT1 i AT2 na przykładzie wyrazu anden.