Pomimo tego, cieszące się zaufaniem pilotów maszyny jeszcze przez kilka lat wykorzystywano do zadań transportowych i łącznikowych.
Konstrukcja Ki-2 był metalowym, wolnonośnym dolnopłatem z dwoma gwiazdowymi silnikami napędzającymi dwułopatowe, stałe śmigła. Podwójne, zastrzałowe usterzenie pionowe zainstalowane na obydwu końca usterzenia poziomego, również podpartego zastrzałami. Podwozie stałe, zastrzałowe (wersja Ki-2-I) z tylnym kółkiem ogonowym lub chowane (wersja Ki-2-II) do wnęk w gondolach silnikowych, tylne kółko ogonowe stałe. Czterodźwigarowe skrzydła o trapezowym obrysie. Załoga trój- lub czteroosobowa. W dziobie maszyny swoje stanowisko zajmował strzelec, za nim znajdowały się odkryte (wersja Ki-2-I) stanowiska pilota i tylnego strzelca ustawione jedno za drugim. W wersji Ki-2-II kabina pilota była zamykana szklaną owiewką. W niektórych samolotach seryjnych pomiędzy kabiną pilota i tylnego strzelca montowano dodatkowe stanowisko przeznaczone dla obserwatora lub w przypadku lotów szkolnych – instruktora.