Stanisław Lubodziecki, także Stanisław Libkind-Lubodziecki (ur. 24 stycznia 1879 w Warszawie, zm. 23 czerwca 1975 w Londynie) – działacz niepodległościowy, pułkownik Wojska Polskiego. Prezydent RP na Uchodźstwie August Zaleski mianował go generałem brygady ze starszeństwem z 19 marca 1963 roku.
Życiorys Urodził się w rodzinie Władysława (1843–1891) i Stefanii z Szancerów (ur. 1846). Ukończył gimnazjum w Warszawie i wydział prawa Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Należał do organizacji młodzieży niepodległościowej. Podczas I wojny światowej był oficerem rezerwy rosyjskiego sądownictwa wojskowego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. 26 sierpnia 1919 roku jako kandydat nauk prawnych został wysłany przez Polski Komitet Narodowy na Syberię Wschodnią i do Japonii w charakterze pełnomocnika do opieki nad Polakami w Jokohamie i okręgu. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów sądowych. Od 1922 roku pełnił służbę na stanowisku szefa Wydziału Ustawodawczego Departamentu Sprawiedliwości Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Z dniem 15 sierpnia 1923 roku został przeniesiony do Najwyższego Sądu Wojskowego na stanowisko podprokuratora.