francuska) była podstawowym typem lutni używanej we Francji aż do końca XVII w. Lutnia 12-chórowa zdobyła popularność w Niderlandach i Wielkiej Brytanii. Posiadała drugą główkę pozwalającą na wydłużenie czterech najniższych naciągniętych na niej chórów. Lutnia 13-chórowa (tzw. niemiecka) opracowana w Niemczech ok. 1720 roku występowała w dwóch wariantach: z przedłużką basową (ang. bass rider) na struny 12-13 jako rozbudowa lutni 11-chórowej oraz z tzw. łabędzią szyją (ang. swan neck) posiadająca dwie lub trzy dodatkowe główki wspierające chóry 9-13.
Lutnie barokowe charakteryzowały się także, dość dużymi rozmiarami pudła rezonansowego (niektóre z nich posiadały nawet do trzech otworów rezonansowych), a co za tym idzie głębokim i mocnym, basowym brzmieniemATLAS of Plucked Instruments - lutes.
Strojenie Lutnia barokowa różni się od lutni renesansowej przede wszystkim strojem. Pod koniec epoki renesansu zaczęła się dokonywać stopniowa ewolucja stroju lutniowego, związana z powstawaniem muzyki o znamionach nowego stylu - baroku. Po wielu eksperymentach przyjął się uniwersalny strój w tonacji d-moll, pierwsze sześć chórów strojone było: AA dd ff aa d' f', natomiast struny basowe strojono diatonicznie w tonacji utworu (tzw. skordatura).
Zobacz też lutnia renesansowa gallichon chitarrone teorban muzyka barokowa
Przypisy
Kategoria:Instrumenty dawne Kategoria:Instrumenty lutniowe Kategoria:Chordofony szyjkowe