Za działalność podziemną został aresztowany w marcu 1942 r., skazany na śmierć 23 lipca i jeszcze tego samego dnia rozstrzelany, razem z dwunastoma innymi członkami podziemia komunistycznego.
Poetycki dorobek Wapcarowa jest niewielka objętościowo. Należy do niej jedyny tom wierszy, opublikowanych za życia poety Pieśni motoru (1940) oraz nieliczne wiersze drukowane na łamach prasy bądź pozostawione w rękopisie. W swej twórczości Wapcarow łączył lirykę polityczną, zaangażowaną społecznie, z treściami osobistymi. Dzięki oryginalnemu ujęciu oraz udanemu połączeniu tego co jednostkowe z tym co powszechne, społeczne, uniknął politycznej deklaratywności, nierzadkiej w poezji proletariackiej, kreśląc zamiast tego pojedynek jednostki z życiem, bunt wobec rzeczywistości i afirmację życia. Prócz utworów poetyckich pisał Wapcarów również artykuły krytycznoliterackie, dotyczące twórczości Christo Radewskiego oraz Nikołaja Marangozowa.
Większość wierszy, która znalazła się w tomie Pieśni motoru została przełożona na język polski i wydana w 1954 r.