Rzeczowniki tej grupy nie zmieniają akcentu w formie określonej:
ett °barn (AT1) – °barnet (AT1)
ett °hus (AT1) – °huset (AT1)
Reguła ta nie dotyczy liczby mnogiej, gdzie rzeczowniki akcentowane w liczbie pojedynczej akcentem AT1 mogą przyjmować akcent AT2:
en °hund (AT1) – °hunden (AT1) – xhundarna (AT2) rzeczowniki dwusylabowe zakończone na -el, -er, -en, np. en °cyckel, °vatten. Nie jest to reguła ścisła, istnieją wyjątki, np. en xnyckel, en xsyster rzeczowniki zakończone na -is oraz -iker: en °potatis, en °fanatiker rzeczowniki należące do deklinacji III, a zakończone w liczbie mnogiej na -er. W tej grupie przeważają wyrazy obcego pochodzenia z akcentem na ostatnią sylabę. Rzeczowniki te zachowują akcent AT1 również w formie określonej liczby pojedynczej, a także w formie określonej liczby mnogiej:
(en) °student – stu°denter. (en) °bok – °böcker
(en) °bonde – °bönder – °bönderna formy osobowe (czas teraźniejszy i przeszły) czasowników koniugacji II i IV, przy czym bezokolicznik tych czasowników może przyjmować akcent AT2: