Jednocześnie był komendantem szkoły pułkowej 213 Pułku Strzeleckiego. W 1938 r. awansował do stopnia majora. W tym samym roku został aresztowany przez NKWD, ale w 1939 r. wyszedł na wolność. Od pocz. września tego roku dowodził 735, a następnie 457 Pułkiem Strzeleckim 222 Dywizji Strzeleckiej. Pod koniec marca 1941 r. został podpułkownikiem. W poł. maja 1942 r. w stopniu pułkownika objął dowództwo 184 Dywizji Strzeleckiej. Pod koniec stycznia 1943 r. zwolniono go z funkcji dowódcy dywizji, ale już pod koniec lutego tego roku powrócił do niej. W marcu dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w różnych obozach jenieckich. Pod koniec 1944 r. wstąpił do Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. Od listopada tego roku stał na czele kursów oficerskich przy 1 Dywizji Piechoty Sił Zbrojnych KONR. Od grudnia dowodził Brygadą Szkolno-Zapasową. 8 maja 1945 r. wraz ze sztabem Sił Zbrojnych KONR i częścią oddziałów „własowskich” poddał się Amerykanom. W sierpniu tego roku zbiegł z obozu jenieckiego w Landau an der Isar. Ukrywał się w rejonie Monachium. W 1948 r. współtworzył Związek Flagi Andriejewskiej. Na pocz. 1950 r. opuścił organizację, krytykując działalność kierownictwa. W sierpniu tego roku został wybrany do władz Komitetu Zjednoczonych Własowców.