Zawodowo związany od 1978 z Polską Akademią Nauk. W latach 1993–2010 był dyrektorem Zakładu Krajów Pozaeuropejskich PAN, a w latach 2010–2011 p.o. dyrektora Instytutu Kultur Śródziemnomorskich i Orientalnych PAN. W pracy badawczej zajął się historią nowożytną krajów arabskich, antropologią społeczną i naukami politycznymi. Został profesorem zwyczajnym w Instytucie Kultur Śródziemnomorskich i Orientalnych Polskiej Akademii Nauk, a także wykładowcą m.in. Instytutu Bliskiego i Dalekiego Wschodu UJ oraz Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego. Członek Komitetu Nauk Orientalistycznych PAN, w strukturze akademii wchodził też w skład Komitetu Narodowego do spraw Współpracy z Europejską Fundacją Nauki (ESF). W 1995 został redaktorem naczelnym rocznika „Hemispheres. Studies on Cultures and Societies”. Prowadził wykłady na zaproszenie licznych uczelni zagranicznych i krajowych. Wykładał także w Instytucie Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego.
Otrzymał nagrodę naukową Wydziału I Nauk Społecznych PAN z zakresu orientalistyki za pracę Historia Arabii Wschodniej od czasów najdawniejszych do końca XIII w. (2003).