Te ajaty implikują, że sabejczycy, tak samo jak muzułmanie, żydzi i chrześcijanie są potencjalnymi kandydatami do zbawienia i cieszą się statusem Ludzi Księgi. Nie mówią one jednak nic bliższego o wierzeniach sabejczyków oraz nie dają żadnej wskazówki kim właściwie byli. Ich tożsamość była problemem już dla pierwszych komentatorów Koranu, którzy przedstawili wiele sprzecznych ze sobą sugestii. Czasami mają one charakter całkowicie abstrakcyjny, jak w przypadku At-Tabariego, według którego „są oni pomiędzy Magami [tj. zaratusztrianami] a Żydami”. Kilku autorów wskazywało, że koraniczni sabejczycy to sekta żyjąca na bagnach południowego Iraku, przy czym szczegółowo opisał ich Ibn an-Nadim (zm. ok. 995). W roku 1856 rosyjski uczony Daniel Chwolsohn zidentyfikował wspólnotę opisaną przez Ibn an-Nadima z elkazaitami, których jednak błędnie utożsamił z mandejczykami, nazywanymi sabejczykami przez Arabów w późniejszym okresie. Koraniczne ṣābiʾūnW przypadku nazw zapisanych kursywą zastosowano transkrypcję ISO jest rzeczownikiem odczasownikowym, utworzonym od semickiego rdzenia ṣ-b-ʿ, oznaczającego w pierwszej formie „farbować”, „kąpać”, „zanurzyć”, a w drugiej „chrzcić (przez zanurzenie)”. A zatem ṣābiʾūn, sabejczycy, byliby „chrzczącymi”, „chrzcicielami”.