Podczas okupacji hitlerowskiej zorganizował grupę lewicowych działaczy dla prowadzenia działalności konspiracyjnej, przeciwstawiał się jednak włączeniu tej grupy do PPS-Wolność, Równość, Niepodległość (WRN) i do AK. W styczniu 1942 wstąpił do PPR i utworzył w hucie „Trzebinia” komórkę sabotażową.

W styczniu 1945 zorganizował produkcję w hucie, a następnie od 6 lutego do 10 sierpnia 1945 był wójtem gminy Trzebinia. Od 19 sierpnia do 29 września 1945 pracował w Nadzwyczajnej Komisji Kontroli Ministerstwa Przemysłu w Katowicach. Od 15 października 1945 do końca 1947 był dyrektorem Zakładów Hutniczych „Trzebinia”. W 1946 uzyskał dyplom technika, a w 1947 dyplom inżyniera na Akademii Górniczej w Krakowie. Jako dyrektor Zakładów Hutniczych „Szopienice” (1 stycznia 1948 – 30 czerwca 1949) przyspieszył budowę urządzenia do elektrolizy miedzi. W grudniu 1948 został członkiem PZPR. Od 1 lipca 1949 do 31 marca 1952 był naczelnym dyrektorem Centralnego Zarządu Przemysłu Metali Nieżelaznych w Katowicach, następnie do 30 września 1958 podsekretarzem stanu w Ministerstwie Hutnictwa (później Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego). W 1958 przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Bukownie. Został pochowany w Bukownie. Był odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy I klasy (1949).