W roku akad. 1930/1931 został lektorem języka ukraińskiego w Wyższej Szkole Instytutu Naukowo-Badawczego Europy Wschodniej w Wilnie. W latach 1929 – 1930 złożył wymagane prawem egzaminy, dające pełne uprawnienia nauczycielskie. Ucząc w szkołach średnich kontynuował rozpoczętą w okresie studiów pracę naukową. Kiedy jego mistrz, prof. Lehr-Spławiński, objął katedrę filologii słowiańskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim, Altbauer poszedł za nim i pod jego kierunkiem napisał i obronił dysertację „O polszczyźnie Żydów”, uzyskując w roku 1932 stopień doktora filozofii.
Początkowe prace Altbauera były związane z zagadnieniami wzajemnych wpływów polsko-żydowskich w dziedzinie językowej. Pracując w szkole miał doskonałą możliwość obserwacji i analizy polszczyzny młodzieży żydowskiej, często zdeformowanej, powstałej w warunkach gettowych. Efektem zebranych spostrzeżeń i przemyśleń była opublikowana w roku 1929 rozprawa pt. O błędach ortograficznych i gramatycznych w zadaniach polskich Żydów przemyskich. Inne, pomniejsze prace Altbauera, to: Etymologie wyrazów: Bałaguła, belfer, cymes, kapcan, łapserdak, ślamazarny, czy O pochodzeniu wyrazu sitwa. M.