W czasie studiów Wasilij Maksimienko zachorował na gruźlicę. Mimo tego 24 stycznia 1899 złożył on wieczyste śluby mnisze z imieniem Witalis. 25 stycznia 1899 w Ławrze Poczajowskiej przyjął święcenia diakońskie z rąk biskupa wołyńskiego i żytomierskiego Antoniego, dawnego biskupa czeboksarskiego. Ten sam hierarcha 18 maja 1899 wyświęcił go na hieromnicha. W związku ze złym stanem zdrowia Witalis (Maksimienko) został skierowany do pracy w charakterze wykładowcy w Aleksandrowskim misyjnym seminarium duchownym w Ardonie na Kaukazie. Przebywał tam do 1902.
Działalność w Ławrze Poczajowskiej W tym samym roku otrzymał godność archimandryty i został skierowany do Ławry Poczajowskiej w charakterze jednego z misjonarzy eparchialnych. Po przybyciu do Poczajowa otrzymał funkcję kaznodziei i kierownika drukarni działającej przy Ławrze. Od 1903 do 1917 był redaktorem pisma Poczajewskij List i oficjalnej części pisma Wołynskije Eparchialnyje Wiedomosti. W 1910 redagował ponadto pisma Russkij Inok, Poczajewska Ławra oraz tygodnikМонастирські храми Poczajewskij Listok.