22 listopada 1928 została aresztowana pod nazwiskiem Antoniny Karłowicz i 8 marca 1930 skazana przez Sąd Okręgowy (SO) w Pińsku na 4 lata ciężkiego więzienia. 28 czerwca 1929 urodziła w pińskim więzieniu syna, wychowywanego później przez jej teściową. 25 maja 1930-27 listopada 1932 odbywała karę w więzieniu w Fordonie. Po wyjściu na wolność przebywała przez krótki czas (1933) w Mińsku. W marcu 1934 przybyła znów na Białostocczyznę jako instruktorka Komitetu Centralnego KPZB do spraw wiejskich. 27 lipca 1935 została ponownie aresztowana we wsi Liczyce w powiecie wołkowyskim i 2 listopada 1936 skazana przez SO w Grodnie na 12 lat ciężkiego więzienia i utratę praw obywatelskich na 10 lat. Do września 1939 siedziała w fordońskim więzieniu. Po wydostaniu się na wolność dotarła pieszo do Białegostoku, gdzie działała jako przewodnicząca Miejskiego Komitetu Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom (MOPR) do czerwca 1941. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej przeniosła się z synem najpierw do Merefy koło Charkowa, a potem do Troicka w obwodzie czelabińskim. W maju 1942 została włączona do działającego na Witebszczyźnie białoruskiego oddziału partyzanckiego, do grupy specjalnej kierowanej przez Wierę Chorużę. 13 listopada 1942 została wysłana do Witebska, gdzie później przy ul. Klasztornej 12 została aresztowana przez Niemców.