Wcześniej Stołyhwo był członkiem Organizacji Młodzieżowej Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego (OMTUR). Należał także do związku zawodowego transportowców oraz Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom (MOPR). Po wyrzuceniu ze szkoły przez krótki okres pływał jako marynarz na angielskim frachtowcu SS „Kelvin”, który transportował broń dla pogrążonej w wojnie domowej Hiszpanii.
Po powrocie do Polski jeszcze w 1938 wstąpił do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii w Zambrowie, którą ukończył niedługo przed wybuchem II wojny światowej. W kampanii wrześniowej 1939 walczył w składzie 16 dywizjonu artylerii ciężkiej. 18 września w czasie walk nad Bzurą dostał się do niemieckiej niewoli, z której zbiegł 3 dni później wraz z kolegą z marynarki handlowej – Adamem Backerem.
W listopadzie Stołyhwo i Backer przedostali się do strefy okupowanej przez ZSRR, a następnie dotarli do Odessy, gdzie zaciągnęli się do sowieckiej marynarki handlowej. Planowali w ten sposób wydostać się z ZSRR, co jednak okazało się niemożliwe. Udali się więc do Moskwy, a stamtąd wyruszyli do Iran, którego granicę (na rzece Tajan) w rejonie turkmeńskiego miasta Saraks przekroczyli w nocy 5 kwietnia 1940. Po miesięcznej wędrówce przez Iran i Afganistan w maju dotarli do Indii Brytyjskich.