1810–1917 Rada Państwa została ponownie założona przez Aleksandra I w 1810 w ramach reform Spieranskiego. Planowana pierwotnie jako izba wyższa parlamentu, stała się ciałem doradczym, składającym się z zaufanych osób imperatora. Po założeniu Rada składała się z 35 członków; w 1890 było ich 60. Głównym zadaniem Rady była analiza, ogłaszanie i uchylanie aktów prawnych.

Siedzibą Rady Państwa był petersburski Pałac Maryjski.

W latach 1906–1917 forma Rady Państwa była określona w Konstytucji z 1906. Jej przewodniczący był wybierany przez Cesarza. Połowa radców była wybierana przez władcę za cywilne i wojskowe osiągnięcia, a druga połowa w wyborach: 56 mandatów dla ziemstw (po jednym z każdej guberni) 18 mandatów dla Zgromadzenia Szlacheckiego 6 mandatów dla Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego: 3 z nich dla białego duchowieństwa (parafialnego) i 3 dla czarnego duchowieństwa (mnichów) 12 mandatów dla przedstawicieli komisji giełdowych, izb handlowych i organizacji gospodarczych 6 mandatów dla Rosyjskiej Akademii Nauk 2 mandaty dla Parlamentu