Od 1867 do 1914 roku, zachodnia Kanada była otwarta na masowy napływ osadników, stając się w tym czasie domem dla milionów imigrantów poszukujących nowego życia. Ten boom imigracyjny stworzył kluczowe branże, wciąż ważne dla utrzymania wysokiej międzynarodowej pozycji Kanady, takie jak rolnictwo, górnictwo oraz wydobycie ropy naftowej. W tych latach liczba mieszkańców prowincji preriowych – Manitoby, Saskatchewanu i Alberty – gwałtownie wzrosła, a napływający osadnicy rozpoczęli przekształcanie jałowych, równinnych prerii, zakładając nowe osady o unikalnej kulturze.
Okres bardzo intensywnego wzrost liczby osadników w latach 1867–1914 był jednocześnie jednym z najbardziej dynamicznych okresów wzrostu populacji w historii Kanady. Po 1867 roku w państwie tym zaszły bardzo istotne zmiany, które sprawiły, że emigracja do prowincji preriowych okazała się możliwa: zakończenie budowy kolei transkontynentalnej (7 listopada 1885 roku wbito ostatni gwóźdź) sprawiło, że transport towarów i ludzi na duże odległości stały się możliwe; uchwalenie ustawy Dominion Lands Act (1872 r.), która miała na celu zachęcenie do zasiedlania prowincji preriowych przez przybyszów zarówno z Europy, Stanów zjednoczonych, jak i ze wschodniej Kanday;