W 1920 włączył się w działalność plebiscytową; kierował Wydziałem Górniczym Polskiego Komisariatu Plebiscytowego dla Górnego Śląska, wchodził w skład komisji granicznej jako reprezentant strony polskiej. Od 1922 był związany z Polskimi Kopalniami Skarbowymi na Górnym Śląsku; pełnił funkcję dyrektora kopalni „Król-Północ”, od 1929 kopalni „Knurów”. Działał w Związku Górników i Hutników Polskich (prezes Koła Śląskiego) oraz (po przekształceniu związku) w Stowarzyszeniu Polskich Inżynierów Górniczych i Hutniczych (członek Zarządu Głównego).
Pierwsze miesiące II wojny światowej spędził w więzieniu niemieckim w Ostrowie w charakterze zakładnika (w zastępstwie chorego brata Stefana). Zwolniony w listopadzie 1939, przeniósł się wkrótce do Warszawy, gdzie pracował w przedsiębiorstwie przewozowym; po powstaniu warszawskim przebywał kolejno w Skierniewicach i Bieżanowie koło Krakowa. Brał udział w pracy konspiracyjnej, konsultując plany organizacji powojennego górnictwa w Polsce.