30 milionów członków z różnych grup etnicznych) stosują dla ich określenia wspólny termin jeli i jest on chyba najszerzej używaną, rdzennie afrykańską nazwą w odniesieniu do tych artystów. Inne przykłady odpowiedników językowo-kulturowych to gewel u Wolofów, gaulo u Fulbe, jaare u ludu Soninke, czy też igawen u Berberów.

Jeli Niniejszy artykuł skupia się na opisie i roli griotów występujących właśnie w społecznościach Mande, wśród których znajdują się m.in. ludy Bambara, Mandinka, Malinke, Dyula. Jeli (czyt. dżeli) to określenie z jęz. maninka, odwołujące się do wykonawcy szczególnego rodzaju przedstawienia, które łączy formy muzyczne z różnymi typami przekazu werbalnego. Ów przedmiot twórczości jeli określany jest mianem jeliya. Od strony muzycznej jeliya charakteryzują melodie i rytmy ściśle związane z elitą polityczną Mandinka, które przeznaczone są głównie do słuchania, choć zdarza się również akompaniament w postaci improwizowanego tańca. Przekaz ustny realizuje się w formie lirycznej bądź epickiej i prawie zawsze pod postacią śpiewu. Główne motywy to genealogie rodów, narracje historyczne, opowiadania i przypowieści, hymny pochwalne na cześć znanych osobistości z przeszłości lub współcześnie żyjących, ludowe przysłowia oraz mity.