Do 1976 uczył historii m.in. w Liceum Ogólnokształcącym w Lubawie. Od 1976 w Zakładzie Historii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Olsztynie, na stanowisku adiunkta (1976–1987). Od 1988 do 1990 zajmował stanowisko docenta w olsztyńskiej WSP, a od 1991 do 1999 – profesora nadzwyczajnego WSP. Tytuł profesora uzyskał – na wniosek Uniwersytetu Gdańskiego – w 2000, zaś w 2001 został mianowany na stanowisko profesora zwyczajnego w Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie.
W 1988 został kierownikiem Zakładu Historii Starożytnej, Średniowiecznej i Nauk Pomocniczych w Instytucie Historii WSP, a następnie Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego. W latach 1981–1984 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Humanistycznego WSP ds. studiów stacjonarnych. Od 1988 do 1990 prorektor ds. dydaktyczno-wychowawczych WSP. Będąc prorektorem, doprowadził do reaktywowania kierunku historia w WSP od roku akademickiego 1989/90 oraz utworzenia specjalizacyjnego Instytutu Historii. W latach 1994–1996 był dyrektorem Instytutu Historii w WSP. Członek Senatu WSP w latach 1988–1990 i 1994–1996.