Pisanie dotarło do Japonii z Chin w V wieku za pośrednictwem Korei. Najstarsze zachowane dzieła to dwie kroniki historyczne: Kojiki i Nihon-shoki, które zostały ukończone na początku VIII wieku. W XI wieku, w okresie Heian, powstała pierwsza na świecie powieść Genji monogatari. W ciągu setek lat powstały bardzo różne formy literackie, całkowicie odmienne od zachodnich. Istotne były również relacje z literaturami geograficznych sąsiadów, przede wszystkim z Chinami, które były źródłem, z którego Japończycy przejęli: system pisma, architekturę, sztuki piękne, religie i systemy myśli – buddyzm, taoizm, konfucjanizm – dokonując często zasadniczych zmian w procesie ich japonizacji.
W okresie Meiji (1868–1912) napłynęły do Japonii zachodnie teksty, które w znacznej mierze stymulowały rozwój współczesnej literatury japońskiej. Od tamtego czasu Japonia utrzymała bogatą i prężną kulturę literacką, a współcześni pisarze, tacy jak: Yasunari Kawabata (1899–1972) i Kenzaburō Ōe (1935–2023) otrzymali Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury odpowiednio w 1968 i 1994 roku.
Sztuka wizualna thumb|200px|Kakemono przedstawiające Senjō Ikenobō (1769-1832) przedstawiciela rodu mistrzów ikebany