Historia Po I wojnie światowej francuska flota podwodna była w nie najlepszej kondycji. Okręty były mocno przestarzałe, w fatalnym stanie technicznym. Jednak Francja, choć mocno osłabiona wojną, zachowała swoje wielkomocarstwowe ambicje i zamierzała realizować zakrojony na szeroką skalę program rozbudowy sił morskich. Ponieważ traktat waszyngtoński ograniczał budowę ciężkich okrętów, plany te trzeba było mocno ograniczyć. Stawiało to Francję w roli "mocarstwa drugiej kategorii". W związku z tym przedstawiciele tego państwa na rozmowach rozbrojeniowych starali się uzyskać jak najwięcej w kategoriach lekkich jednostek. Ponieważ w tym kraju jeszcze przed I wojną światową planowano zbudowanie potężnej floty okrętów podwodnych (i torpedowców) jako środka do obrony metropolii, to w tej właśnie kategorii starano się wywalczyć największe ustępstwa. Zajmujący się budżetem floty Gustave de Kerguezec zamierzał zamiast dużych jednostek zbudować 200-250 okrętów podwodnych. Ponieważ ostatecznie Francja zdołała wytargować liczebność swej floty podwodnej na takim poziomie jak Wielka Brytania i Stany Zjednoczone, nic już nie stało na przeszkodzie realizacji ambitnych planów.