Pozwala na przykład na dowolne przedłużanie wybrzmiewania instrumentów akustycznych bez nieprzyjemnego efektu zapętlenia charakterystycznego dla tradycyjnych samplerów.
Historia syntezy granularnej Początki syntezy granularnej sięgają połowy XX wieku, ale dopiero od późnych lat 90. jest szeroko dostępna za sprawą wzrostu mocy obliczeniowej komputerów osobistych.
Za twórców idei dźwięku jako zbioru elementarnych granulek rozłożonych w czasie, która w efekcie doprowadziła do rozwoju syntezy granularnej, uważa się Iannisa Xenakisa oraz węgierskiego fizyka Dennisa Gabora (1900-1979), znanego z wynalezienia holografii w 1947 r., za który to wynalazek został w 1971 r. uhonorowany nagrodą Nobla z dziedziny fizyki; niemniej prawo do palmy pierwszeństwa przypisywał sobie Xenakis – grecki kompozytor wyraźnie wypowiadał się w tej sprawie w książce Formalized Music, wstęp, xiii. Xenakis zastosował ideę dźwięku jako zbioru granulek w swoich kompozycjach na orkiestrę, która korzystając z tradycyjnych instrumentów grała wiele krótkich dźwięków, tworzących większą, jednorodną całość, analogiczną do chmury granularnej.