Zostały zdobyte kolejne sztuki broni: 2 karabiny maszynowe, 73 karabiny ręczne i 84 rewolwery, a także duże ilości amunicji. Po walce buntownicy oddalili się z Szenkurska. Część z nich utworzyła oddział zbrojny na czele z Maksimem Rakitinem, część rozjechała się do swoich wiosek. Na wieść o buncie chłopskich rekrutów bolszewickie władze gubernialne w Archangielsku wysłały oddział zrewolucjonizowanych marynarzy pod dowództwem Pawłina Winogradowa, pełniącego funkcję zastępcy przewodniczącego archangielskiego gubispołkomu, który miał schwytać lub zabić buntowników. Do 2 sierpnia marynarze rozbili oddział M. N. Rakitina, po czym ujęli wielu uczestników buntu. Samemu Rakitinowi udało się ukryć. Po zajęciu Archangielska przez alianckie wojska interwencyjne na początku sierpnia, wstąpił do nowo formowanych wojsk Białych gen. Jewgienija Millera. W sierpniu 1919 r. objął dowództwo Specjalnego Batalionu Szenkurskiego, złożonego z mieszkańców ujezdu szenkurskiego, w tym też uczestników powstania w Szenkursku w lipcu 1918 r.
Bibliografia Белый Север 1918–1920 гг. Мемуары и документы, 1993 Гражданская война в России: Война на Севере, 2004
Linki zewnętrzne Historia Maksima N. Rakitina, w tym powstania szenkurskiego latem 1918 r. (jęz. rosyjski)
szenkurskie