W rozwoju języka polskiego regularne formy typu depcę, szepcę itp., choć umotywowane ewolucją języka, były odczuwane jako gwarowe (patrz mazurzenie) i zastępowano je formami depczę, szepczę itp., które ostatecznie zostały uznane za dopuszczalne w języku standardowym. Innym przykładem jest słowo zmierzch, pierwotnie brzmiące zmierzk. Ponieważ w niektórych polskich gwarach wygłosowe -ch przechodzi w -k (np. na tych nogach > na tyk nogak, groch > grok), mylnie uznano, że wymowa zmierzk jest gwarowa i końcowe k poprawiono na ch.
W języku angielskim hiperpoprawność czasami powodowała pojawianie się niemych liter w miejsach, w których nigdy nie były one wymawiane. Przykładowo, angielskie słowo island oznaczające wyspę zapisywano dawniej jako iland lub yland (w staroangielskim igland, iegland). Słowo to pochodzi od pragermańskiego *awjo oraz cząstki land. Litera s pojawiła się w XVI wieku przez skojarzenie z niespokrewnionym słowem isle pochodzącym od łacińskiego insula
Zobacz też
malapropizm
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Błędy językowe