Mistrz Polski, Wicemistrz Polski, Mistrz Sportu, Srebrny Medalista „Sześciodniówki” FIM w Zakopanem. Pierwsze lata startów to wyścigi na ulicach Lublina i rajdy odbywające się w jego okolicach. W 1955 Roman zmuszony był na dwuletnią przerwą, spowodowaną kolejnymi dramatycznymi wydarzeniami w jego życiu. Urząd Bezpieczeństwa dopatrzył się udziału w powstaniu warszawskim jego i rodziny. Został powołany do karnej kompanii w KWK im. Generała Zawadzkiego. Po powrocie z wojska kontynuował swoją karierę sportową i zawodową. Jako kontroler naziemny i pokładowy oblatywał świdnickie śmigłowce. Nie brakowało mu również sukcesów sportowych. Przez jedenaście lat występował w kadrze narodowej, startował w kraju i za granicą. W latach 60. rozpoczął również pracę jako instruktor klubu. W klasie 250 cm³ był mistrzem (1965), srebrnym (1961, 1966) i brązowym (1960), (1963) medalistą rajdowych mistrzostw Polski. W rajdach obserwowanych w klasie powyżej 175 cm³ był najlepszy w 1972 i 1973 roku, w rajdach szybkościowych okazał się pierwszy w Polsce w roku 1973. Za największy swój sukces uważał zdobycie tytułu wicemistrza Europy w 1967 roku. Za ten wynik został wyróżniony tytułem Mistrza Sportu. Ścigał się do końca sezonu 1972. W życiorysie miał także osiem lat spędzonych w krajach arabskich, przy obsłudze śmigłowców WSK.