W VI wieku n.e. obszar obecnej gminy został zasiedlony przez Słowian z plemienia Ślężan. Będąc częścią Śląska, obszar ten był początkowo częścią państwa czeskiego. Około 990 r. został włączony do wczesnopolskiego państwa przez księcia Mieszka I. W 1138 r. w wyniku rozbicia dzielnicowego obszar obecnej gminy znalazł się w składzie dzielnicy księcia Władysława II Wygnańca, a w wyniku dalszego podziału dzielnicy między jego synów obszar ten stał się częścią księstwa wrocławskiego z księciem Bolesławem I Wysokim na czele. Wtedy powstała najprawdopodobniej większość wsi na terenie obecnej gminy. W 1234 r. Domaniów został lokowany na prawie niemieckim, a na teren obecnej gminy zaczęli migrować osadnicy z Niemiec. W następnych latach lokację na prawie niemieckim otrzymały takie wsie, jak Wierzbno w 1235 r., Janków w 1244 r., Swojków w 1292 r., Radoszkowice w 1300 r., Grodziszowice w 1320 r., Skrzypnik w 1323 r. i Kuchary w 1341 r.
Od 1348 r. obszar obecnej gminy wszedł formalnie w skład Królestwa Czech, a w 1675 r. wraz z śmiercią ostatniego księcia z dynastii Piastów Jerzego Wilhelma stał się częścią monarchii habsburskiej. W 1741 r. w wyniku I wojny śląskiej obszar ten został włączony do Prus i pozostawał w rękach niemieckich aż do końca II wojny światowej w 1945 r.