Kariera zawodowa na emigracji Po wybuchu II wojny światowej, z grupą aktorów, przez Bukareszt, Paryż, grając – również na francuskiej prowincji – dotarła do Lizbony, skąd wraz z mężem, w 1940 przedostała się do Kanady. Tam w latach 1941–1943 prowadzili zespół objazdowy pod nazwą Teatr Polski w Kanadzie ze stałą siedzibą w Hamilton, a później w Toronto. W 1944 występowała w Polskim Teatrze Artystów w Nowym Jorku. Na przełomie 1944/1945 prowadziła wraz z mężem i Antonim Cwojdzińskim zespół objazdowy wystawiający w ośrodkach polonijnych USA program o powstaniu warszawskim Warszawa w ogniu.

W 1945 osiedlili się z mężem w Chicago, gdzie występowała w miejscowym polonijnym teatrze objazdowym. Od 1950 prowadzili stały teatr polski w Chicago – „Nasza Reduta”. Po śmierci męża od 1955 do 1973 prowadziła go sama, zajmując się głównie reżyserią.

Zasłużona dla kultury teatralnej Polonii. W grudniu 1965 zorganizowano uroczysty wieczór poświęcony jej działalności. Polsko-Amerykański Fundusz Stypendialny przyznał jej tytuł „Kobieta Roku 1969” za pracę artystyczno-społeczną.

Zajmowała się również publicystyką, prowadząc przez wiele lat dział kobiecy w „Dzienniku Chicagoskim”.